Woldhek is de oprichter van Nabuur. Op de website Nabuur.com vind je problemen van mensen in derde wereld. Als je je betrokken voelt schuif je als het aan Woldhek ligt aan bij de virtuele keukentafel. Zoals je dat ook bij een buurman of buurvrouw zou doen toon je je betrokkenheid en probeer je bij te dragen aan een oplossing. Er lopen pilots in zeven gebieden waar een probleem valt op te lossen, in 2004 moeten er honderden projecten lopen, in 2006 duizenden.

Bij goede doelen is de emotionele component heel belangrijk. Foster Parents gaf mensen het gevoel van betrokkenheid door de mogelijkheid te bieden een 'echt' kind te steunen. De kaartjes en foto's die je als ouder kon ontvangen waren een bevestiging van de echtheid van de relatie, het 'tastbare' bewijs dat het zin had om je maandelijkse bijdrage over te maken. Sinds dat succes zijn er vele manieren bijgekomen om iets of iemand te adopteren.

Nabuur lijkt qua ambitie nog wat verder te gaan. Je kunt ook werkelijk sturen in de relatie met je zelfgekozen buurman/vrouw. Sterker nog, het gaat niet persé om geld geven maar ook om wat je verder inbrengt: je kennis van het probleem, je netwerk.

Mediagoeroe Marshall McLuhan kwam met de term 'global village' om zijn visie op de ontwikkeling van media aan te duiden. Jaren later is het internet vaak aangeduid als een van de concrete uitkomsten van zijn visie. Een project als Nabuur is een hele letterlijke manier waarop zo'n voorspelling waarheid lijkt te worden. In een interview in Intermediar lees je dat de fysieke component naast de media nog wel een rol speelt. Woldhek heeft het daarin over het feit dat veel mensen een favoriet plekje hebben in de wereld. Dat verbindt hij onder andere met de verre reizen die veel mensen graag maken. In een voorbeeld lees je ook over een 34 jarige IT-projectmanager die veel en graag in Peru komt. Dus heeft ze zich ook bij een Nabuur 'community' aangesloten die zich richt op de problemen van een dorp in Peru.

Een andere situatie waarin fysieke nabijheid de basis is voor betrokkenheid is die van de collega op je kamer. Uit onderzoek naar gedrag op de werkplek blijkt de collegiale raadpleging heel belangrijk. Dan hebben we het over diepe zucht van een collega die de aanleiding is om je hart te luchten, het gesprek bij de koffieautomaat over je vak of voetbal, de brief die je taalvaardige collega even naleest voor hij op de bus gaat. Chat, fora en 'collaborative solutions' proberen eenzelfde band te kweken zonder fysieke nabijheid.

Wat ik zelf heb meegemaakt van dergelijke pogingen is dat de drempel voor veel mensen al snel te hoog is. Je uitdrukken via een medium vraagt een bepaalde vaardigheid, die lang niet iedereen bezit. Veel mensen associëren communicatie via de computer ook nog met (figuurlijke) armoede. Alleen als het niet anders kan bespreek je je problemen zo, niets gaat boven een echt gesprek. Toch zijn er wel degelijk succesvolle voorbeelden. Een paar dingen die de basis kunnen vormen voor succes:

• Zeer specialistische materie of zeldzame problemen kunnen verbinden
• Een grote vaardigheid of gewoonte om met het medium te werken (programmeurs, gamers)Schaamte om IRL (in real life) dingen te zeggen, het voordeel van de anonimiteit (de goede kant van genoemde armoede van een medium)
• De nadelen (kosten, tijdsbeslag etc.) van elkaar ontmoeten zijn zo groot dat men de mogelijkheid het voordeel van de twijfel gunt
• Een duidelijk gemeenschappelijk doel of streven is zo helder dat de fysieke component van een contact kan worden gemist

Ik werk zelf erg veel met zelfstandige professionals en kleine bedrijven. Hoewel het bij veel mensen moeite kost om een begin t maken raadpleeg ik toch meer en meer collega's met behulp van instant messaging. Dat heeft boven email het simpele voordeel dat je ziet wanneer iemand beschikbaar is. Een enorme drempelverlager, zeker als je een klein vraagje hebt waarvoor een telefoontje al een te zwaar middel is (misschien stoor ik, waarschijnlijk kan hij me toch niet helpen).

Mijn ervaringen zijn positief. Een vriend die al jaren in het buitenland werkt, een collega professional die behalve hetzelfde werk ook jonge kinderen heeft, een zakenpartner die ik te weinig zie om de uitgesproken intenties altijd waar te maken, contacten met al deze mensen hebben een andere frequentie gekregen door een simpel stukje software en een internetverbinding. In bijna alle gevallen is het wel belangrijk gebleken dat het niet beperkt blijft tot een virtueel gesprek. De succesformule laat zich (vrij voorspelbaar) aanduiden als 'de multimediale aanpak en een borrel op zijn tijd'. Ook blijkt dat je altijd wel een aantal problemen te overwinnen hebt. Het medium chat heeft zo zijn eigenaardigheden maar na een tijdje ken je die en net zoals je weet wanneer je iemand wel of niet moet bellen of emailen weet je dat met nieuwe samenwerkingsmogelijkheden ook.

Nadenken over de emotionele kant van de zaak, over de concrete voordelen die er te behalen zijn en vooral veel experimenteren brengen de mogelijkheden om werkelijke nabijheid te vervangen door een (gedeeltelijk) virtuele band beter in kaart. Dus zal ik Nabuur - ook uit zakelijke interesse - blijven volgen en blijf ik ook chat gebruiken voor al of niet experimenteel collegiaal contact.

Zie verder:

• Website van Nabuur: www.nabuur.com
• Uitleg over Marshall McLuhan en 'global village' op LivingInternet.com:
• http://livinginternet.com/?i/ii_mcluhan.htm
• Understanding Media van
• Marshall McLuhan te koop bij Amazon UK

Auteur: Eelco Kraefft