Geld verdienen met webcontent: is er een lezersmarkt online?

De afgelopen tijd zijn er heel wat internetbedrijven verdwenen of gemarginaliseerd. Een van de veel voorkomende redenen is het nagenoeg wegvallen van de advertentiemarkt. Maar hoe zit het met de lezersmarkt?

Hoewel de bestedingen aan internetadvertenties (exposure) blijven stijgen is de harde realiteit dat 95% van de op internet bestede advertentiedollars terecht komen bij de 50 best bezochte sites ter wereld. Een middelgrote webuitgave (waarover later meer) schrijft hierover:

"By the summer of 2001, the average one million ad exposures we delivered every month got us about $200 in revenue."

Het is duidelijk dat je van zulke bedragen geen bedrijf in stand kan houden dat content produceert met enige kwaliteit.

Dan hebben we het nog niet eens gehad over het 'appels en peren probleem' bij het vergelijken van advertentieopbrengsten van een tijdje geleden met meer recente getallen. Adverteerders betalen niet alleen minder voor eenzelfde hoeveelheid getoonde advertenties maar er worden ook veel gekkere dingen getoond. Wolkenkrabbers, pop-ups, pop-unders, dwars over het scherm bewegende advertenties en vele andere veelal agressieve methoden werden niet langer geschuwd. Zelfs vrij fatsoenlijke webexploitanten stelden – als het water tot aan de lippen was gestegen – de vermeende belangen van adverteerders boven die van websurfers.

Gezien deze ontwikkelingen niet verwondelijk dat meer en meer webdiensten zich op de lezersmarkt begeven voor opbrengsten. De niche-spelers blijken de laatste tijd ook absoluut niet kansloos.

Een paar voorbeelden:

  • Economy.com, een site die economische analyses verkoopt, is zelf verrast door het succes van de betaalde uitgave 'The Dismal Scientist'. Deze uitgave kent maar 1 smaak en die kost $ 159 per jaar.
  • Netsurf, een uitgever van een aantal e-zines (sinds 1995) die zich richten op selecte doelgroepen (het citaat hierboven is van hen afkomstig) gaat het proberen voor $ 20 per jaar.
  • Een zeer bekend voorbeeld is de Wall Street Journal, die overigens van het begin af aan vooral betaalde content bood. Een abonnement kost op dit moment $ 59 per jaar. Daar heb je overigens ook een enorme hoeveelheid kwalitatief zeer goede content voor.
  • Consumer Reports schijnt nu 600.000 abonnees te hebben die $ 19,- per jaar betalen.
  • Encyclopedia Britannica is begonnen met de conversie van de gratis dienst in een betaaldienst (kosten $ 50 per jaar).
  • Hoover's bereikte onlangs het punt van winstgevendheid dankzij abonnementen op content, ondanks een terugval van 57% in advertentieinkomsten.
  • Salon.com introduceerde een dienst waarbij je tegen betaling wordt gevrijwaard van advertenties.
  • New York Times verkoopt online artikelen uit het archief (25 artikelen $ 29,95), kruiswoordraadsels (jawel, met antwoorden voor $ 19,95 per jaar) en ook sinds kort ook een volledige electronische versie van de krant voor $ 0,65 per dag (alleen geschikt voor mensen met snelle verbindingen, staat er dan bij).

In een rapport van Jupiter Media Metrix (waarvoor je ongetwijfeld moet betalen overigens) is te lezen dat 78% van de onderzochte uitgevers overwoog om voor het eind van 2003 een vorm van betaalde abonneediensten aan te bieden. Datzelfde rapport wees echter uit dat 69% van de onderzochte webbezoekers niet bereid zou zijn te betalen. De meest interessante vraag blijft natuurlijk of die 31% plus het percentage dat van mening verandert genoeg geld wil betalen om veel goede webcontent in stand te houden.

Een rapport van Forrester onder Engels uitgevers leverde in oktober vorig jaar een vergelijkbaar beeld als genoemd rapprt van JMM. Een ander rapport van eind vorig jaar laat zien dat van de 17% van de Amerikanen (let wel) die door een favoriete website gevraagd werden voortaan te betalen slechts 12% besloot dat ook te doen.

Interessant om te zien is wel hoe snel dingen kunnen veranderen als het gaat om betalen of niet betalen. In de hoogtijdagen van Napster (en hoe 'lang' is dat geleden?) werd door veel mensen een betaalde muziekdienst als absolute nonsense beschouwd. Maar inmiddels zijn er digitale muziekdiensten gestart of aangekondigd door Real Networks, MSN en Yahoo.

Ondertussen gaat de discussie over wel of niet betalen voor content gewoon door. Een groot deel van die discussie wordt overigens gevoerd onder de naam van "digital rights management" (ofwel, hoe krijg ik als auteur betaald in een digitale wereld).

Een van de dingen waar men het vaak over eens is is dat specialisatie in combinatie met kwaliteit/autoriteit vooralsnog de grootste kans op opbrensten leveren. Chris MacAskill van Fatbrain (onderdeel van Barnes & Noble), die internet onlangs een paradijs noemde voor 'niche publishers'  zei het op een congres in San Francisco als volgt:

"…for these special-interest documents that are longer than a magazine article and shorter than a book, there may be a tiny audience but it’s a passionate one. They really want this stuff and they’re glad to pay for it."

Mijlpalen Ehio Media

Scroll terug in de tijd met het balkje onderin.
2012 Q1
2011 Q2
2011 Q1
2010 Q4
2010 Q3
2012 Q1
2011 Q4
2011 Q3
2011 Q2
2011 Q1
2010 Q4
2010 Q3